De politieke werkelijkheid is hard, soms snoeihard en dat doet pijn. De kiezer heeft de PvdA de rekening gepresenteerd en we weten allemaal, hoe onrechtvaardig het soms ook voelt...de kiezer heeft altijd gelijk!
Het gaat niet om wie of wat je bent, het gaat ook niet om wat je zegt of doet, het gaat om de werkelijkheid van de kiezer. En in die werkelijkheid doet de PvdA het ronduit slecht. Dat zegt de rekening die ons is gepresenteerd. En dus mogen we onze wonden likken en mogen we boos, verdrietig en verontwaardigd zijn, maar moeten we vooral in de spiegel kijken en moeten we de vinger op de zere plek leggen.
Politiek is niet het zoveel mogelijk stemmen binnenhalen, politiek gaat over idealen, over overtuigingen, over dromen. Maar om die te realiseren zijn stemmen, zoveel mogelijk stemmen, wel nodig. En dus balanceert de politiek tussen idealisme en electoraal populisme. De kiezer geven wat hij wil om te realiseren wat wij willen...schaamteloos hoereren...waar ligt de grens?
Tenzij de politiek geen inhoudelijke agenda heeft, wars is van idealen maar slechts het electorale gewin als doel heeft. Zonder normen, zonder waarden geef je de kiezer wat hij wil, voedt je de onvrede, creëer je een eigen waarheid en biedt je een alternatief zonder oplossing. Een afgod om te aanbidden, een tegenstander om te bevechten, een onschuldige buitenstaander om te verketteren.
De kiezer heeft altijd gelijk...of toch niet altijd...?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten