De rekening!

De politieke werkelijkheid is hard, soms snoeihard en dat doet pijn. De kiezer heeft de PvdA de rekening gepresenteerd en we weten allemaal, hoe onrechtvaardig het soms ook voelt...de kiezer heeft altijd gelijk!

Het gaat niet om wie of wat je bent, het gaat ook niet om wat je zegt of doet, het gaat om de werkelijkheid van de kiezer. En in die werkelijkheid doet de PvdA het ronduit slecht. Dat zegt de rekening die ons is gepresenteerd. En dus mogen we onze wonden likken en mogen we boos, verdrietig en verontwaardigd zijn, maar moeten we vooral in de spiegel kijken en moeten we de vinger op de zere plek leggen.

Politiek is niet het zoveel mogelijk stemmen binnenhalen, politiek gaat over idealen, over overtuigingen, over dromen. Maar om die te realiseren zijn stemmen, zoveel mogelijk stemmen, wel nodig. En dus balanceert de politiek tussen idealisme en electoraal populisme. De kiezer geven wat hij wil om te realiseren wat wij willen...schaamteloos hoereren...waar ligt de grens?

Tenzij de politiek geen inhoudelijke agenda heeft, wars is van idealen maar slechts het electorale gewin als doel heeft. Zonder normen, zonder waarden geef je de kiezer wat hij wil, voedt je de onvrede, creëer je een eigen waarheid en biedt je een alternatief zonder oplossing. Een afgod om te aanbidden, een tegenstander om te bevechten, een onschuldige buitenstaander om te verketteren.

De kiezer heeft altijd gelijk...of toch niet altijd...?

Ontwikkelingssamenwerking en hulp aan probleemlanden!

Waarom moeten we andere landen helpen terwijl er in ons land zoveel armoede is? Deze vraag wordt me nogal eens gesteld als ik bij mensen aanbel. Ik begrijp heel goed dat er mensen zijn die met deze vraag worstelen. 

Het is niet een pretje als je van een bijstandsuitkering rond moet komen, als de schulden als een zware last op je schouders rusten, als je voor je eten naar de voedselbank moet.

De belangrijke vraag is of we dit probleem moeten en willen oplossen met het stopzetten van hulp aan mensen die het nog veel slechter hebben, die nog veel armer zijn, die geen bijstandsuitkering of een voedselbank, die geen zorgverzekering, geen huis, geen dak boven hun hoofd hebben.

Nederland is een welvarend land! Helaas kent ons land een grote inkomensongelijkheid. En de verschillen tussen arm en rijk lijken eerder groter dan kleiner te worden. Vooral nu, na jaren van crisis en met een zeer hoge werkloosheid, zien we een sterke toename van het aantal mensen wat in armoede leeft in onze samenleving. Alhoewel het kabinet de bezuinigingen voor een groter deel bij de hogere inkomens neerlegt, merkt  iedereen in meer of mindere mate de gevolgen van de crisis.

Moeten we de armoede in Nederland bestrijden door het verlagen of zelfs stopzetten van ontwikkelingssamenwerking? Wat mij betreft is het antwoord op deze vraag helder. De armoede in Nederland oplossen met het vergroten van de armoede van de armsten in de wereld is, in mijn ogen, een onmenselijke oplossing. De PvdA wil samenwerken aan een eerlijkere en socialere verdeling van de welvaart in Nederland. Het bestrijden en voorkomen van armoede, door het vergroten van de werkgelegenheid in combinatie met een sociaal en waardig minimabeleid, is ons belangrijkste opdracht!

Te weinig links oplossen met meer rechts???

De PvdA-kiezers van 2010 lijken zich, als we de voorspellingen mogen geloven, massaal af te keren van de PvdA of zelfs van het stemmen. Best wel begrijpelijk want deze kiezers kozen voor links en kregen rechts er gratis bij. In het troebele midden herkennen de linkse kiezers zich nauwelijks meer. 

Het "zakenkabinet" voert in ras tempo hervormingen en bezuinigingen door teneinde de crisis het hoofd te bieden en de financiën van Nederland toekomstbestendig te maken. En laten we eerlijk zijn, in de anderhalf jaar dat dit kabinet bezig is, lijkt de crisis bezworen. De economie groeit weer en de begrotingstekorten lopen snel terug. 

De PvdA heeft haar idealen noodgedwongen op een iets lager pitje gezet om het economisch herstel voorrang te geven in het besef dat een gezonde economie en financiën nodig zijn om ruimte te bieden voor datzelfde idealisme. 

Toch worden er wel degelijk een aantal PvdA-resultaten geboekt. Zo zijn de lagere inkomens er op vooruitgegaan ten koste van de hogere inkomens, zijn de bonussen, topsalarissen en banken aangepakt en zijn er diverse akkoorden gesloten waardoor er een breed draagvlak is voor allerlei hervormingen. De akkoorden zorgen voor een extra impuls aan de werkgelegenheid die versneld de werkloosheid terug moet brengen. Zo worden er in bijvoorbeeld duurzaamheid en onderwijs, maar ook in allerlei sectoren middels de sectorplannen, extra banen gecreëerd. 

De hoge werkloosheid, de onduidelijkheid over de gevolgen van de hervormingen en de effecten van de bezuinigingen zorgen voor veel onrust. Juist de mensen waar de PvdA voor staat, de arbeiders en de minima, merken hier het meeste van en dat maakt het voor deze groep erg lastig om zich in het kabinetsbeleid te herkennen en daarmee het vertrouwen in hun PvdA te behouden.

Het bijzondere is dat de PvdA-kiezer van 2010, in haar boosheid om te weinig links, door weg te blijven of over te stappen naar lokaal rechts of zelfs D66, nog veel minder links krijgt. De teleurstelling zal over vier jaar nog vele malen groter zijn. Dat ze bovendien de lokale PvdA-ers afstraft voor de onvrede over landelijk is niet alleen onterecht maar ook ineffectief. Juist al die lokale PvdA-ers kunnen de decentralisaties en de effecten van het landelijke beleid op een sociale manier vorm en inhoud gaan geven.

Als straks het landelijke beleid meer ruimte biedt voor de linkse idealen, simpelweg omdat er geld voor is, wordt dit in de uitwerking teniet gedaan omdat het linkse gezicht van de gemeenten is verdwenen. In plaats van een linkse uitvoering van midden beleid, krijgen we dan straks een rechtse uitvoering van links beleid. 

Dus als uw hart links rood is, blijf dan niet thuis en stem ook geen rechts maar volg uw hart. Dan krijgt u het beleid en de gemeente die u graag wilt....sociaal en met hart voor de mensen!